“İnsan ve sevgi” cümleleri bir arada olup değerlendirildiğinde gönüllere bahar geliyor. Bugün solgunsa eğer yüzler vurgun yemişse gönüller sevgiye dair ne varsa kaybetmişiz demektir, ana evlada dargın, baba sokağa vurgun, kardeş kardeşe kırgın, selamsızsa komşu komşuya haykırmak lazım nerede “insan ve sevgi” diye.
Gözyaşına boğarken sevgililer birbirini, bir dakika sonra yeni sevgilere dümen kırılıyorsa orada yeniden aramak gerek gerçek sevgiyi…
Bir tatlı dile, bir güzel söze, bir gülen göze hasret kalmışsa insanlar, dudak büküyorsa birbirlerinin ardından, umuda dair bir beklenti yoksa yarınından, sevginin sıcağından uzak zemheri soğuğunda donuyorsa insanlık, kaybettiğimiz değerleri aramaya başlamalıyız artık, her dem her yerde.
Sevgi emek ister, bedel ister, can ister, canan ister. Sevgi yürekten yanan ister, Mecnun gibi çöllere düşmek, Ferhat gibi dağları delmek, Yusuf gibi zindanları seçebilmek ister.
Nerede insan varsa orada sevgi mutlaka vardır, kirletmemişse, arzulara esir edilmişse, bencillik değirmeninde öğütülmemişse, sevilmişse sevgili yaratandan ötürü, fedakârlık besleyen sevgi denilen gülü, bir sevgi ki tüketmiyorsa o ömrü, sorgulamak gerekir boşa yaşadığımız her günü, başlamalıyız aramaya yeniden sevginin o sihirli gücünü, çünkü aramaya başlamak bulmak için adım atmaktır ve ancak yürüyenler yol alır.
İnsan sevgi ile doluysa eğer rahmet yüklü bulutlar gibidir, her yeri kıvamında ıslatır çise çise insanın derinliklerine iner, yeni sevgilerin boy vermesi için. Yoksa insanda sevgiden eser, seller gibidir her yeri yıkar geçer, geçip giderse de iz bırakır geçtiği her yerde ve bazen aşarak haddini zulme dönüşür, yaralar gönülleri, kan damlar içten içeri, saramaz ki hiçbir tabip yarayı ancak sevgidir yeniden durduracak yüreklerdeki kanamayı.
Sevgidir gözleri ya gülümseten, ya da gözyaşı döktüren, ona sebep ise insandır, seven veya sevilen, öyleyse sevmek için sevilen şeyin değerini bilmek gerek. Çünkü “sevgi bilginin sonucudur” diyor. Mevlana
Nice can nice canan kıymet bilmez ellerde berhava olup gitti, insan ve sevgiye dair içindeki umut kırıntılarını tüketerek. Yeniden yeşermeyi başaranlar ise ya meyve vermedi ya da verdiği meyveler acılıktan yenilmedi.
Oysa her insan ilk başta bir gonca güldür. Koparılmadan dalından, muhafaza edebilseydik. Kâinat gül kokardı! Ya şimdi…
Öyleyse soralım nerede “ İnsan ve Sevgi” diye ve bir yerlerden başlayarak sevmeye.
“Sevgiyi aramak.”
Sevgi sözcüklerde anlamlı, yaşandığında anlamında ifadesini bulan sihirli bir sözcük
Sevgi; o her yerde var, ya da hiçbir yerde yok. Bazen ararsın yıllarca bulamazsın, bazen ansızın çıkıverir karşına fakat kurşun kıvamında.
Kimilerine göre sevgi tarif edilemez ancak yaşanır. Kimine göre ise o bir avuntudur hayalleri süsleyen! Ya hayal kurmayı unutanlar.
Onu ararken ya hissedersin, ya da iliklerine kadar yaşarsın. Arzularına esir değilsen eğer…
Sevgi asla sürekli değildir. Ansızın çalar kapını sonsuz mutluluklar yaşatır ve bir gün terk eder arkasında umutsuzluklar bırakarak. İşte o zaman dinmez yüreklerdeki sancı sevgiliye teslim olmadıkça.
Sevgi; nerede, ne zaman karşımıza çıkacağını kestirmek mümkün değil, o bazen Mevlana gibi ne olursan ol yine gel dizelerinde tezahür eder, bazen burcu burcu kokan çiçeklerde gösterir kendini, bazen belki bir insanın gözlerindeki gülümsemedir yolculuğu başlatan, Mecnunun çöllere düşüşü ya da Züleyha’nın tahtını terk edişi gibi.
Sevgi; arada bir ıssız dağ başında, ya da gece yarısı sevgilinin uzaklara bakışında ve bil ki secdeye akıtılan bir damla gözyaşından misafir olur insana o an uçuşursun bulutların üzerinde, çünkü sevgi bir kahve içimlik misafirdir insana ve bitiverir ansızın yıkılır kalır insan bir köşesinde, ulaşamamış ise gerçek sevgiliye.
Sevgi; ilkbaharda açan bir tomurcuk gibidir, kavurur ağustos sıcağında, sonbaharda hüzün yaprakları gibidir, dondurur insanı kış gibi sımsıcak yatağında.
Sevgi; sevincin ve hüznün can damarıdır.
Sevgi; korku ve ümidin adıdır.
Mademki buysa sevgi, öyleyse kimi seveyim diye dert etme. Sürur’a ermek için.
Herkesi, her şeyi sev ki açsın yeniden güller. Neşvünema bulsun bütün gönüller.
Sevgi; her yer de var, hiçbir yerde yok.
Sevginin varlığı da yokluğu da sende saklı haydi göster kendini.
Sevginin sahibi mi?
O! Her yerde var…